Peter van Rooijen - voormalig directeur STOP AIDS NOW!

‘De veertig miljoen gepasseerd’, kopte één van de kranten. Alsof er een topprestatie geleverd was. Het bericht besprak de nieuwe hiv/aids-cijfers die UNAIDS jaarlijks uitbrengt. Ieder jaar weer zien we die cijfers stijgen. Je raakt er aan gewend, maar dat is nu juist ook zo vreselijk.
Jaarlijks worden we door die cijfers eigenlijk in ons hemd gezet. Ze onthullen ons falen. Want hoewel er meer geld dan ooit beschikbaar is voor aids, blijken we nog steeds niet in staat het tij te keren. Slechts één op de vijf mensen heeft toegang tot goede preventie. Dat betekent helaas dat we vier mensen in de kou laten staan. Zelfs die ene persoon die wel bereikt wordt, is niet zonder meer gered. Want veilig vrijen, jezelf en anderen beschermen, is een continue inspanning. Een inspanning die bijvoorbeeld door vrouwen in ontwikkelingslanden niet altijd opgebracht kan worden. Omdat ze afhankelijk zijn van mannen of zich geconfronteerd zien met geweld.
UNAIDS deed zijn best dit jaar ook het goede nieuws te brengen. In een aantal landen zoals Zimbabwe, Kenia, Burkina Faso en Haïti zien we positieve effecten van jarenlang preventiewerk en daardoor een afname van het aantal hiv-infecties. En in ontwikkelingslanden zijn nu naar schatting 1 miljoen mensen onder behandeling. Zeker een indrukwekkend resultaat. Alleen al daardoor zijn ongeveer 250.000 mensen minder overleden in het afgelopen jaar.
Cijfers zijn vaak zo kil en verliezen dan hun ware betekenis. Tussen alle tabellen en grafieken, met percentages en miljoenen – 3 miljoen doden en 5 miljoen nieuw geïnfecteerden in 2005, 20 miljoen aidswezen in 2010 – was dit echter het getal dat me raakte: 250.000 mensen zijn niét overleden omdat behandeling eindelijk een beetje beter beschikbaar komt. In dit getal las ik pas echt goed nieuws; er worden dus mensen gered!
Door verschillende projecten die wij steunen, waarin behandeling gegeven wordt, heb ik mensen leren kennen van wie ik me nu opeens realiseer: die horen bij de 250.000. Mannen die dankzij de behandeling weer aan het werk kunnen gaan. Vrouwen die uit de bittere armoede opkrabbelden en nu weer zelf voor hun kinderen zorgen. Kinderen die weer naar school toe gaan.
Dit is voor mij het werkelijk goede bericht dat Wereld Aids Dag bracht. Dit is de werkelijke topprestatie. Daarnaast is de boodschap helder: preventie moet professioneler en op veel groter schaal uitgevoerd worden. We weten wat we moeten doen, we weten wat werkt. Laten we het nu dan ook doen! De uitdaging voor de komende jaren is om in de preventie en de behandeling alle records te breken.