|
|||
 |
Chronische soa Jan van Bergen, huisarts-epidemioloog, Soa Aids Nederland Hiv-positief, HSV-positief, HBV-positief, HCV-positief, een alles behalve positieve boodschap. Vooral in gebieden waar toegang tot antivirale therapie beperkt is, zoals hiv- en/of hepatitisendemische landen. De cijfers liegen er niet om: wereldwijd meer dan 33 miljoen mensen met hiv en 350 mil-joen met chronische hepatitis-B. Een extra probleem vormen de interacties van virale soa. Zo beïnvloedt herpes in sterke mate de transmissiekansen van hiv, beperkt hiv de behandelingsmogelijkheden en verslechtert de prognose van chronische hepatitis en omgekeerd en lopen mensen met hiv veel meer risico op HPV-geïnduceerde tumoren, zoals baarmoederhalskanker en anale kanker. In Nederland is hiv-infectie een behandelbare, chronische soa geworden. Althans voor de grote meerderheid die - blijvend - goed reageert op antivirale behandeling en daarmee tijdig begint; voor 30% komt de zorg te laat. Te late behandeling verslechtert de prognose. In Nederland kent de helft van het totaal aantal geschatte mensen met hiv die eigen positieve status niet, omdat ze nooit zijn getest. Met alle consequenties voor hun eigen gezondheid en die van partners. Deze twee aspecten, het terugdringen van het aantal mensen dat te laat in de zorg terecht komt en van het aantal mensen dat de eigen seropositieve status niet kent stonden centraal bij de conferentie van Europese ‘stake-holders’ in Brussel, eind november: ‘HIV in Europe 2007, working towards optimal testing and earlier care’ (zie ook www.hiveurope2007.eu). Actiever testen werd als belangrijkste strategie genoemd, onder randvoorwaarden zoals goede informatie-voorziening vooraf, geborgde ketenkwaliteit bij infectie, stigmapreventie en waken voor verdere ‘criminalisering’ van hiv. Het missen van veel contactmomenten in de zorg vraagt volgens de WHO om meer ‘provider initiated testing’. Voor sommige andere virale soa, zoals herpes genitalis en genitale wratten lijkt de belangstelling beperkt. Menig arts doet vooral de laatste aandoening af als een ‘cosmetisch probleem’. Weinig (huis)artsen krijgen te maken met neurologische complicaties van een herpesinfectie, zoals een blaasatonie, of een fataal a.opende herpes neonatorum na een bevalling. Voor patiënten is het een ander verhaal. Door het chronische karakter is de aandoening nogal eens zeer belastend, met veel dagelijkse onrust: het besef dat de infectie telkens weer kan terugkeren en worden overgedragen op seksuele partners. Er leven veel vragen, bijvoorbeeld over de bron van de infectie Er zijn misverstanden over het feit dat de infectie ook van de asymptomatische vaste partner kan komen en er niet altijd een ‘Dritte im Bunde’ hoeft te zijn. In dit nummer vindt u dan ook naast de actuele stand van zaken rondom diagnostiek en therapie van herpesinfecties ook het patiëntenverhaal, dat vraagt om een open en deskundig oor van de hulpverlener. Over andere virale soa is zeker ook nieuws te melden, zoals de verbeterde mogelijkheden voor behandeling van chronische hepatitiden; het vaststellen van het feit dat hepatitis-C onder bepaalde groepen, zoals hiv-positieve homomannen, de laatste jaren steeds vaker voorkomt zonder dat er sprake is van intraveneus druggebruik; over de grote pool van niet gediagnosticeerde hepatitis-C-infecties, waarvoor in 2008 afzonderlijke informatiecampagnes worden opgezet; de plaats van HPV-vaccinatie ter voorkoming van baarmoederhalskanker en genitale wratten. Kortom, veel redenen om goed geïnformeerd te blijven over de chronisch virale soa. top |
|
 |
|
